Did I Fly Over The Cuckoo’s Nest?

with Geen reacties

11249401_10156159835280375_2425496703718432719_o“Do you think this dog is talking to us?”

Do you see that word written in the sky?

– uhm.. no?

Ik zit op de veranda van het YHA Hostel in Esperance, West-Australië, en tuur uit over de zee waar een school dolfijnen af en toe boven water komt om hun vin te laten zien.

Naast me zit Sutti.

Een verstrooide meneer met een cowboyhoed die niet alleen rookt als een mitrailleur, maar ook bij de vleet bizarre levenswijsheden verkondigt.

De hond die bij het hostel hoort, spreekt tegen ons. In de lucht staat het woord “time geschreven. Strontvliegen zijn intelligenter dan mensen. En als het aan Sutti ligt, mag je hem ook gewoon Jezus noemen.

Het hostel, dat vroeger fungeerde als gekkenhuis, lijkt nog steeds een merkwaardig grote aantrekkingskracht te hebben op bijzondere verschijningen die ergens een steekje los hebben.

Het lijkt er daarom ook alsof je in een scene uit “One Flew Over The Cuckkoo’s Nest” bent beland.

Ik vind het er fantastisch.

Zo is er Gerald, een 65+er die er al een half jaar verblijft nadat hij uit zijn verzorgingstehuis was weggelopen. Hoewel het een graadje of 30 is, ziet hij geen reden om z’n wollen muts af te doen en ook z’n werkkleding laat hij altijd aan ondanks het feit dat hij nooit werkt.

Het is wel een goedzak.

Zo geeft hij me elke dag wel iets. Bijvoorbeeld een briefje met daarop het algemene telefoonnummer van de ANZ-bank voor het geval ik een keer geen pin-automaat kan vinden… Handûhg!

Dan is er nog de alcoholist die op sterven na dood is, maar wel elke dag op z’n fiets naar de slijterij kan fietsen voor een paar blikken bier. Blikken bier die hij overigens rechtstreeks vanuit de dorm de achtertuin in pist om vervolgens op z’n laptop porno te gaan kijken in de keuken.

Dezelfde keuken waarvandaan je precies kunt zien hoe Sutti de met rood gravel bedekte oprijlaan glad bezemt. Om vervolgens de bezem om te draaien en patronen in het gravel te schrijven. Zodat hij kan communiceren met de doden.

Je vindt er ook de 55-jarige Douglas – “Call me Douggie”. Een ondeugende rakker die 8.30 ’s ochtends de beste tijd vindt om een 60-jarige hostelbewoonster helemaal uit elkaar te trekken. Erg lekker wakker worden als dit in de dorm naast je gebeurt en de muren van hout zijn.

Gelukkig kan hij er wel om lachen als je hem 10 minuutjes na de daad tegenkomt en hem een hand geeft en zegt “Well done champ, you’re a legend.”

En dan is er nog Sue, of weet ik veel hoe ze heet.

Sue is een tengere Australische dame die de 50 inmiddels wel gepasseerd is. Ze heeft zo’n lekkere doorrookte stem, maar ziet er nog goed uit voor haar leeftijd. Ze is typisch zo’n persoon die gewoon lekker doet waar ze zin in heeft.

Ze heeft ook een zeer bijzondere en geheimzinnige manier om te beschrijven wat voor werk ze doet.

My job is in a kind of specific niche area. I work with a lot of young girls and most of them didn’t even have kids yet.”

Dat klopt want Sue werkt als afwasser bij het lokale restaurant.

Ja, het is een mooie verzameling mensen hier in Esperance.

Mensen die ik zal herinneren als kleurrijke individuen die de wereld allemaal een beetje anders zien.

Mensen die gelukkig – en ongelukkig – waren op hun eigen manier.

Mensen die door hun eigen verhaal te delen, onderdeel werden van de mijne.

Waarvoor dank.

Leave a Reply

Verward door verzekeringen?

Een lange reis voorbereiden is niet makkelijk. Laat ons helpen bij de voorbereiding :-)